Routeboekje

Routedrama

Zaterdag 10 mei 2014

Routedrama1Je zult de St. Jacobsroute toch alleen op het boekje van Clemens Sweerman moeten rijden. Man, wat een ellende is dat. Ja, dat zeiden we de eerste dagen tegen elkaar, als we weer een paar van die pelgrims op een straathoek gebogen zagen over aanwijzingen als ri centrum, kp Hoogstraat, hekje brug (Spaarne) kp stop!, nou ja en zo verder. We reden ze lachend voorbij, met de route op de Garmin aan het stuur. Alleen de laatste paar dagen gaat het ding wel eens in de fout, stuurt ons terug op plekken waar het niet nodig is, bouwt soms een rare omleiding in, zodat we op cruciale punten toch even in het boekje checken of alles nog naar wens gaat. Vanmorgen liet het ding ons bij het vertrek uit het hotel in Compiègne al in de steek. Maar geen probleem, de papieren versie zat in mijn stuurtas, rijden maar.
Na vijf minuten begon de beloofde regen, eerst zachtjes, toen met bakken uit de hemel, maar wij ploeterden voort, door eindeloze graanvelden, spuuglelijke dorpjes met gedrochten van mensen, op weg naar Clermont, waar we even gingen uitdruipen en lunchen in een pizzeria. ‘Laat mij de route eens bekijken?’, zei Edwin, toen we eenmaal uitgepeld aan tafel zaten, en hij bladerde naar pagina 27 om het paarse lijntje vanaf Compiègne te volgen. ‘Nee, je moet pagina 50 hebben’, reageer ik automatisch, want de afgelopen dagen heb ik al verschillende keren gezien dat onze route daar verder gaat. Op pagina 27 begint de enorme bocht om Parijs heen, richting Chartres, voor de rustzoekers die de drukke Franse hoofdstad willen mijden. En op hetzelfde moment realiseer ik me dat we al drie uur de verkeerde kant op fietsen. Wind tegen, in de hoosbuien, over venijnige heuvels, door oneindig saailand. Dat krijg je, als het overzicht in het boekje van Clemens Sweerhof niet meer biedt dan de volgende 20 of 30 kilometer per pagina.
Edwin ligt dubbel. En blijft dubbel liggen. Maar ik laat chagrijnig de helft van mijn pizza staan – opeens geen trek meer – en haal mijn laptop uit de fietstas, om op de routeplanner de schade te overzien. Doorrijden via deze route naar Chartres levert ons nóg veel meer kilometers op, en geen Parijs. Dus er zit niks anders op dan een stukje terug te fietsen over dezelfde weg en dan een schuine oversteek maken naar onze oorspronkelijke route. Een omweg van zestig kilometer. Maar gelukkig regent het nog aan één stuk door, hebben we nog steeds wind tegen en variëren de hellingen hier van 8 tot 16 procent. Wat een rustig dagje met 76 kilometer op de teller zou moeten worden, zijn er opeens 112, en dan zijn we nog 30 kilometer verder van Parijs gestrand dan we van plan waren. 
Maar, om toch positief af te sluiten, verder was het een fijne dag.

Routedrama2
Advertenties

24 comments

  1. Sneu hoor, en dan maakt het ook niet eens uit welke kant jullie oprijden, altijd wind tegen…
    Maar hou vol (en geniet van iedere kilometer 🙂 )

  2. Oeps, wat een geluk dat ik niet in de buurt was: 1x raden wie dan de schuld had gekregen… 🙂
    Lachen om dit soort dingen is de beste remedie en je houdt er altijd een leuk blog aan over.
    Kus voor mijn twee stoere fietshelden!

    1. Ik dacht vandaag dat er tranen over zijn wangen liepen maar het kan ook de regen zijn geweest. Alvast een prettige Moederdag gewenst van je zoon. Morgen door Parijs!

  3. Kop op mannen. Jammer inderdaad dat je de schuld niet bij het vrouwelijk geslacht kan leggen, want die hebben de kaart altijd verkeerd op hun schoot liggen. Leve de navigatie, ofschoon die ook niet altijd feilloos is. En pizza eten in Frankrijk, ja dan vraag je erom. Geniet en morgen beter.

  4. Dat zijn geen grapjes. Ik kan me indenken dat je baalt, vooral als je maatje dubbel van het lachen ligt.
    Maar ja, vrolijk weer verder trappen.

  5. Wij zijn huurders van het huis van Jan den Tuinder in Denia en via hem zijn we op de site van Edwin gekomen , en mijn man is ook fanatiek wielrenner/mountainbiker. Vrienden van ons (Ab en Coby Bakker) kennen Dick van de wielerclub. Wat een avontuur beleven jullie. Het heeft mijn (wielrenner)man op een idee gebracht: we gaan naar Spanje op vakantie, hij op de fiets en ik met de auto (dit plan gaat overigens als het aan mij ligt absoluut niet door! 🙂 Heel veel succes verder!

  6. Als alles vlot gaat en je fluitend door kan gaan, blijft er niks om te vertellen.
    Dit zijn stoere verhalen om later tot vervelens toe te vertellen bij een lekker biertje of glas wijn.
    Hou dit in gedachten en geniet van elke km dat je afziet.
    Het kan pas beter gaan als het eerst nog veel erger wordt!
    Is dat nou niks om naar toe te leven?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s