P1040541-001

Duim omhoog

Dinsdag 13 mei 2014

Beroepshalve ken ik weinig schroom, maar privé ben ik een rustige, bescheiden jongen die het liefst op de achtergrond verkeert. Als er iets misgaat, lijd ik in stilte, of laat het mijn vrouw oplossen. Nu heb ik mijn rentenierende vriend bij me, die onderhandelt met hotelbazen, de kleine kas beheert en elk levend wezen dat ons pad kruist bij de conversatie betrekt. Hij heeft een voorkeur voor bedienend personeel van de andere sekse, waarmee hij opzichtig flirt of in zijn eigen Esperanto een praatje aanknoopt. Ik probeer dan meestal ergens onder de tafel te kruipen. Vandaag gebaarde hij tijdens de lunch omstandig naar een serveerster in een restaurant in Artenay, die de duim van een bouwvakker deskundig verbond en hem daarna met een kus weer naar buiten zond. ,,Hij heeft ook een zere duim”, maakte hij met internationaal geaccepteerde gebaren duidelijk, waarbij hij nadrukkelijk naar mij wees. Dat klopt. Vlak voor vertrek heb ik de binnenkant thuis verbrand aan de oven en de plek stoot ik elke dag wel een keer open totdat er een bloederige wond ontstaat. Ik heb er niet veel last van. De pleister die ik erop plak, is doorgaans al binnen een uur verdwenen, waardoor ik in heel Noord- en Midden-Frankrijk bloedsporen achterlaat op hotellakens en -handdoeken, servetten en tafellinnen. Vandaag zijn we vanuit Etampes in Artenay beland na een – voor ons – in vliegende vaart verlopen rit, met de wind schuin achter. Onderweg haken we aan bij medepelgrim Jan uit Soest, die in zijn eentje stug doorfietst en niet zo uitgebreid koffiedrinkt en luncht als wij, waardoor we hem wel een paar keer op een dag achterop fietsen. Iets meer dan negentig kilometer leggen we af naar Orléans, de poort van de Loire. Terwijl Jan ergens in de berm een sober boterhammetje nuttigt, doen wij ons weer tegoed aan een driegangenmaaltijd met een flesje wijn. En wordt mijn duim eerst met liefde schoongemaakt met een watje en jodium en krijg ik er daarna, met net zoveel zorg, een wit zwachteltje om. ,,En nu nog een kus!”, roept mijn vriend, gelukkig in het Nederlands. ,,Wat is Frans voor kus?” Maar toen zat ik al onder de tafel.

 

Advertenties

11 comments

  1. Mooi dat je zo goed voor Dick zorgt dit was toch veel fijner dan wanneer jij hem ging verbinden . Plaatsvervangend had jij die kus wel kunnen geven.
    Kusjes van Riet.

    1. Nog een geluk dat het niet je middelvinger was…..en Edwin eventjes niet op ‘baiser’ kon komen (volgens mij kent hij dat soort woorden zelfs in het Sanskriet).

  2. Zo weer even hartelijk gelachen, geweldig weer. Denk dat jullie ook gewoon weer van Spanje terug naar Nederland moeten fietsen. Blijven jullie maar fietsen en schrijven en natuurlijk foto’s maken 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s