FotocolumnJacobsroute01

Valse pelgrims

Column uit de dagbladen van HDCmedia van 15 mei 2014

Uren, dagen of, in ons geval, weken op de fiets stellen je in staat om met een zekere distantie naar jezelf te kijken. Daar is zo’n pelgrimstocht ook voor. Dat stemt niet altijd vrolijk. Wat zie ik? Een man van zekere leeftijd van wie de belangrijkste levensader van teflon is, vergezeld door een vriend met een liesbreuk die zo nodig 2500 kilometer door Nederland, België en Frankrijk moeten trappen. Ja, er gaan rare kostgangers naar Santiago de Compostella.
Ruwweg kun je de fietsers op de Sint Jacobsroute in twee categorieën opdelen. De plezierrijders en overtuigde pelgrims, die iets met zichzelf, de wereld of de opperwezens hebben te verhapstukken. Wij behoren duidelijk tot de eerste groep, al kennen wij in onze eerste week van 732 kilometer ook genoeg momenten van loutering. De weergoden maken het ons niet gemakkelijk. Na een zonnige eerste dag in Nederland, krijgen we de wind met kracht vijf tegen en leggen we uren af in onze fancy regenpakken.
Een diep medelijden bekroop mij vroeger altijd, als ik – vanuit mijn auto – zwaar bepakte fietsers naar onbekende bestemming zag ploeteren. En dat is terecht, weet ik nu. In onze Hel van het Noorden mijden we de uitgesleten klinkerwegen van Parijs-Roubaix, maar de dagtochten langs onder de elementen buigend graan, door afzichtelijke gehuchten met inwoners die zo lijken weggelopen uit de afleveringen van ‘Gênante Lijven’, gaan ons ook niet in de koude kleren zitten.
Maar wij zijn geen echte pelgrims omdat onze tocht helemaal niet naar Santiago voert, maar eindigt onder Valencia, bij het huis van mijn rentenierende fietsvriend. En de mevrouw uit Naarden die we onderweg tegenkomen, is het al evenmin. Zij rijdt de route in etappes. Een paar honderd kilometer in deze maand mei. En dan in september weer een stuk. Ze laat zich in Compiègne ophalen door haar man.
Wij zijn ook geen pelgrims omdat we de nacht niet doorbrengen op de camping of in lawaaierige hostels, waar devote Santiagogangers samenklonteren. Wij zoeken ’s avonds op internet een fijn hotel uit voor de volgende nacht, lunchen tussen de middag met een flesje wijn in een streekrestaurant en doen ons in de avonduren eveneens tegoed aan lokale specialiteiten.
Pelgrim Bart uit Baarn, die we per dag wel een paar keer achterop fietsen omdat wij sneller rijden en hij zich niet overgeeft aan culinaire uitspattingen, gruwt van deze valse pelgrims. Hij heeft een tentje met het Santiagovlaggetje en de Jacobsschelp achterop zijn volgestouwde rijwiel. De tocht is voor hem een loutering, vertelt hij, om los te komen van de nijd en de boosheid om het bestaan.
Hij zwijgt, en wij vragen maar niet verder.
Het moet wel gezellig blijven.

Advertenties

4 comments

  1. Ha Edwin,

    Kreeg vanmorgen in mijn email inbak bovenstaande post. Dacht dat het weblog gebeuren al gesloten was omdat ik Dick alweer hevig te keer zie gaan op twitter met zijn Katwijkse vrienden. Ik wil jullie bedanken voor de verslaggeving van de tocht. Elke ochtend bekeek ik het verhaal en de foto’s even en dat mis ik nu dus wel. Misschien kan je Dick overhalen om de draad weer op te pakken. Jullie zouden dan (op een wat rustiger tempo) door kunnen fietsen naar Kaapstad. Wat mij betreft hoef je niet om de Middellandse Zee heen, oversteken bij Gibraltar is ook een optie. Leg jij het even aan hem voor ?

    1. Hoi Kees,

      Dick heeft onderweg nog een paar columns geschreven voor de krant. Die zet hij wat later op het blog. Ik geloof dat er nu nog 1 is en dan is het echt afgelopen. Het was best een zware tocht, vooral voor Dick die erg beperkt wordt door de bètablokkers. Hij houdt het lang vol maar kan moeilijk klimmen. Ik vind het een prima idee en heb nu alweer zin om een mooie fietstocht te maken. Alleen na 6 weken een uitstekend schrijvende vriend bij mij te hebben gehad ben ik er helmaal uit en lukt het mij maar niet om zelf weer te gaan schrijven. Ik heb net in overleg met Cokky besloten dat ik eind augustus op de Santos weer naar Nederland fiets maar dan met mijn tentje achterop. Als ik het zo inschat denk ik dat Dick voorlopig wel genoeg heeft gefietst. In juli gaan we wel naar fietsten kijken, in de Pyreneeën naar de Tour. Dan krijgt Dick ook zijn Santos terug die hier nu nog staat.

      Groeten uit Spanje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s