IMG_1856-001

In balans

Zaterdag 17 mei 2014

P1040573Het team #kwxalo is beter in balans. Dankzij een vrij eenvoudige ingreep is de verwijdering die de afgelopen dagen dreigde te ontstaan, een halt toe geroepen. Nu we de grens met de westelijke Dordogne zijn gepasseerd wordt er geen meter meer vlak gefietst. De hellingen zijn steiler en langer, waarmee ook het verschil tussen fietsen met een liesbreuk of bètablokkers en een teflonpijp, pijnlijk duidelijk wordt. Ik kom wel omhoog, maar het schiet niet echt op. En wat ik tekort kom, heeft mijn rentenierende vriend over. In Montignac le Coq – waar we onze bidons vullen op een begraafplaats – maken we van mijn zware achtertassen zijn voortassen – dat hadden we eerder afgekeken bij pelgrim Jan uit Soest – en zijn veel lichtere voortassen verhuizen naar mijn achterdrager. Dat scheelt een slok op een borrel. Voor allebei. Vanaf dat moment lijkt alles mee te zitten. We komen weer min of meer gelijk boven. Het Montignaccen met water en mueslirepen waarmee we ons bij gebrek aan een restaurant al hadden verzoend, wordt negen kilometer verderop ruimschoots goedgemaakt in Aubeterre-sur-Dronne, zo’n typisch Dordogneplaatsje met ateliers, een kasteeltje en tegen de helling weggestopte eetgelegenheden met een dagmenu dat klinkt als klok. Voor ons vandaag geen grote, drukke stad, we checken na ruim 95 kilometer in bij het Natur’ Hotel in Ménesplet, lummelen – nog steeds in balans – wat rond in de kamer en stappen rond een uur of acht op de fiets om in het dorp wat te eten. We rijden links, we rijden rechts, maar behalve een verlaten Bar Tabac is er helemaal niets. En in de wijde omtrek ook niet. Al iets minder in balans keren we terug naar onze kamer, waar ons nog twee mueslirepen en net zoveel water als we op kunnen, resteren. Jawel, op zich ook een waardig einde van een mooie balansdag. Maar dan alleen voor dit weblog.

 

 

Advertenties

11 comments

  1. Ontbijt stelt in Frankrijk ook niet veel voor dus voortaan van alles inslaan . Worden je fietstassen nog zwaarder . Sterkte en morgen weer zo’n mooie blauwe lucht.
    Kus !

    1. Het ontbijt in dit hotel ziet er best redelijk uit. (Denk ik) Om 8 uur kunnen we pas ontbijten. Dus met honger naar bed. Is niet erg want ik ben zwaarder aan het worden en volgens mij is Dick iets gewicht kwijt aan het raken. Al waren het maar zijn fietstassen. 🙂

      Kus,

      Edwin.

      1. En om nou het gewicht van die tassen te compenseren door zelf dat gewicht te verliezen lijkt me ook geen goed idee. Dan zou er weer ” verwijdering ” komen. 🙂

      2. Ik denk niet dat dat gaat lukken met regelmatig wat bier en twee keer per dag een “menu del dia” maar na gisteravond een keer zonder eten naar bed sluit mijn broek wel weer goed.
        Liefs, Edwin.

  2. Blijkbaar wel WIFI op die afgelegen plek. Voor ons lezers belangrijker dan de aanwezigheid van een restaurant ;). Het hoort allemaal overigens bij pelgrimstochten, dat beetje afzien. Het gaat bij de Camino om loutering! Lees trouwens niks meer over andere pelgrims: zijn jullie uit de route ?

    1. Nee, we zitten meer op se route dan er naast. Gisteren nog met twee andere fietsers gesproken die drie keer een lekke band hadden gehad en ook regelmatig verkeerd reden. “Als je goed bent rij je niet lek”, zei Dick nog. Ben benieuwd of wij goed zijn.

  3. En Mannen een advies voor het diner voor zondagavond. Jullie rijden in een hele mooie streek van Frankrijk, beroemd om zijn Bordeaux wijnen, maar een tip. De rode Madiran uit het iets zuidelijker gelegen westen, op de hoogte van Bayonne, past goed bij de streekgerechten en is goed voor de bloedsomloop. Veel veilige kilometers. Volgens mij zitten jullie aardig op schema.

  4. Edwin: Dat doet mij weer terugdenken aan een sponsorfietstocht van 2014 in Roemenië. Ik begeleidde als chauffeur van een busje de fietsende dominee en oudste van de baptistengemeente Katwijk. Dat busje was voor de fietsers natuurlijk erg prettig. Ik reed stukje vooruit (direct voor- of achter ze bleek gevaarlijk) en kon alvast de koffie, lunch en een paar gemakkelijke stoelen (!) klaarzetten. De bagage ging uiteraard ook in de bus.
    Wat mij toen verbaasde was dat ze geen enkele keer lek reden! Goeie fietsers dus, als we Dick moeten geloven.
    Het was trouwens ook een geweldige belevenis. Net als jullie zochten we iedere avond weer een plek om te overnachten. In Roemenië verwacht je niet veel maar dat bleek heel erg mee te vallen! En zelfs wifi op ongekende plekken zodat ik weblogje bij kon houden. Mocht je je ergens vervelen is daar nog wat van te lezen. Onderaan beginnen natuurlijk. De foto’s zijn even onbereikbaar in verband met de move naar een andere provider. Komt ook nog goed. Hier is de link: http://www.corvus.nl/fstr-new
    Bon camino!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s