P1040634-001

Naar de zon

Dinsdag 20 mei 2014

Gelukkig rijden jullie naar de zon, luidden de bemoedigende woorden in onze eerste fietsweek, toen de Ark van Noach een logischer vervoermiddel leek dan twee Santos Travelmasters om van Nederland net iets onder Valencia te geraken. En dat leek ook een tijdje zo te zijn. Onze regenpakken hadden we voor het laatst gedragen in de etappe naar Parijs. De dagen daarna reden we onder een vrijwel onbewolkte hemel zuidwaarts, wat uiteraard ook zijn ongemakken met zich meebracht. Een chronisch vervellende neus, een gebarsten lip die gaat bloeden als je er een croissant tussen stopt en een lichaam dat nogal asymmetrisch bruint omdat we steeds dezelfde kant op fietsen. Vannacht werden we in Lesperon – in het zuidelijkste stukje van Les Landes – al opgeschrikt door donder en bliksem en leek de zinken regenpijp naast de slaapkamer wel dwars door het ledikant te lopen, zoveel herrie maakte het kolkende water in dat ding. En vanmorgen was het niet veel beter. We vertrokken in regenpak – goed spul, van Vaude – voor het laatste stukje door de bossen van Les Landes en het ging pas uit bij de lunch in een truckersrestaurant net voorbij Dax. Daarna hielden we het zeker een uur droog, toen het opnieuw ongenadig hard begon te gieten. Na een tijdje te hebben gescholen onder een boom – waar we allebei in regenpak op een hekje in slaap dreigden te vallen – toch maar weer opgestapt en wat venijnige hellinkjes van 12 procent aangevallen (Edwin) en opgekropen (Dick). Vlak voor Sauveterre-de-Béarn werd het even droog, maar in de verte gloorden alweer de inktzwarte luchten. Reden genoeg om ons door de lokale VVV de weg te laten wijzen naar het enige hotel in het dorp, ondergebracht in een mooi landhuis waarvan de eigenares ook nog bereid bleek om voor ons te koken. En daarvoor eerst nog even boodschappen ging doen. Werd het toch nog een fijne dag. En morgen rijden we weer verder naar de zon, net zolang totdat we hem hebben gevonden.

 

Advertenties

9 comments

  1. Ik had het op de buienradar gemerkt dat jullie de volle laag met bliksem en donder erbij zouden krijgen.
    Niet dat ik van de gedachte geniet, wij hebben hier ook de zondvloed gekregen vrij laat op de avond.
    Op naar de Pyreneeën. In Gavernie stijl omhoog Dick, maar er zijn ezeltjes die je lading naar boven kunnen brengen. En eerst kan je in Lourdes gaan bidden voor een behouden thuiskomst, wie weet helpt het

  2. Vol ontzag volg ik jullie blog. Knap staaltje fietswerk, ook al fiets je op een Santos! Petje af, helaas regenjas aan, maar morgen alweer in Spanje! Nog “eventjes” de bergjes over en de siesta kan weer met recht genoten worden.
    En nu maar hopen dat het ezeltje het kan trekken.

    1. Het ezeltje voelt zich goed. Alle pijn is in de loop van de tocht verdwenen, zelfs mijn culo voelt niet verkeerd aan na 1770 kilometer. Morgen in Spanje!

  3. Ha Edwin en Dick,
    Ik volg jullie belevenissen met een mengeling van bewondering, afgrijzen en leedvermaak. Wat er ook gebeurt: jullie hebben na afloop mooie verhalen te vertellen.
    Veel plezier met het vervolg!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s