Naamloos_panorama1

Klimmen

Woensdag 21 mei 2014

Toen ik nog jong en gezond was – zeg drie jaar geleden – kon ik aardig klimmen. Lange spieren – niet van die plofkuiten, zoals klimmers en tegen-de-wind-in-stoempers – misschien net iets te zwaar voor een echte berggeit, maar genoeg kracht om op souplesse welke Alpencol dan ook met een behoorlijk gangetje op te trappen. Ik hield van klimmen. Van het monotone malen, de endorfine die het lichaam aanmaakt om urenlang met hartslag 165 door te gaan, totdat de top was bereikt. Mijn lichaam herkent het nog steeds, zodra het met de fiets bergop gaat. Spieren hebben een geheugen, dat geen weet heeft van bètablokkers, de gerepareerde hartklep, de teflon aorta en het aanpalend aderwerk dat door een Zuid-Afrikaanse topchirurg in Wales met vliegtuiglijm in mijn borstkas aan elkaar is geplakt. Heel kort, duurt dat gevoel tegenwoordig. Zodra mijn hartslag boven de 110 komt, voel ik mijn benen vollopen totdat ze brandend dienst weigeren. Klimmen kan nog wel, als ik maar onder die limiet blijf. Bij stijgingspercentages tot vijf procent gaat dat redelijk, bij vijftien – zoals vandaag een paar keer voorkwam – is het uitvinden hoe langzaam je omhoog kunt kruipen zonder om te vallen. Ik haal met deze Rohloff-naaf op onze Santos-fietsen met gemak een minimumsnelheid van 3,5 kilometer per uur, heb ik ontdekt. Vandaag reden we van Sauveterre van het landhuis van onze charmante gastvrouw naar Accous, een stukje op de helling van de col die Frankrijk van Spanje scheidt. Af en toe ging het – tussen de donder en bliksem in – al serieus omhoog. In de verte zie ik dan mijn rentenierende vriend met het merendeel van de bagage van me weg dansen, op de golven van endorfine die zijn verslavingsgevoelige lichaam aanmaakt. Jaloers? Ja, natuurlijk. Maar ik ben al blij dat ik weliswaar niet meer kan klimmen, maar nog taai genoeg ben om in 17 etappes 1774 kilometer af te leggen. Daar hou ik me maar aan vast, als ik morgen naar de top van de Col de Somport kruip.

Advertenties

12 comments

  1. Wij doen het jullie (zónder bétablokkers) niet na…….wat een topprestatie!! Leuk dat we middels de verhalen en prachtige foto’s een beetje mee mogen rijden. Succes met de kilometers die nog volgen!!
    Groet, Piet en Joke Prins

  2. Zó is het, Dick! Toen ik gisteren bij de huisarts was, sprak hij zijn enorme bewondering uit voor het feit dat je dit doet en kán op dit andere niveau. Daar is, denk ik, doorzettingsvermogen en ook karakter voor nodig. En een vriend die ongevraagd je bagage overneemt en je een beetje in de gaten houdt. Dan ben je toch altijd een winnaar…
    Ik ben in ieder geval super trots op jullie allebei, mannen!

  3. Geweldig dat het lukt ! Het is een hele prestatie . De afstanden hebben jullie van te voren goed ingeschat
    17 dagen van ongeveer 100 km. Morgen ook heel veel succes.
    XXXXX

  4. Ik ken mensen die zonder beperkingen en zonder betablockers niet veel harder omhoog fietsen!
    Gewoon geregeld afstappen “om foto’s te maken”…
    Tussen twee haakjes: ik lees niets meer over navigatieperikelen. Gaat dat beter nu?
    Dick

  5. Niets anders dan RESPECT… loodzware klims staan nog voor de boeg aan de voet van die grote bergen met dat witte sneeuw erop….. Ik ben er van de week overheen gescheurd…met een 140pk bus aan de andere zijde ? Bij jullie aankomst sta ik zeker te vlaggen ?

  6. Als NLse pensionados die al jaren afwisselend in Amsterdam en Andalucía wonen, volgen we jullie blog(s) dagelijks met veel interesse. Respect voor jullie prestatie. Geniet van de prachtige omgeving. Un abrazo.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s