P1040921-001

Ik ben een trein

Woensdag 28 mei 2014

Kilometers spoor glijden onder ons door. De Via Verde nodigt uit tot liedjes waarin het woord trein voorkomt. Niet ‘Per spoor’ van Guus Meeuwis maar ‘I’m a train’ van Albert Hammond is vandaag mijn favoriet, want het lied benadert zo lekker de werkelijkheid. Als je onder spoorbruggetjes, door uitgehakte rotsformaties of over lange viaducten rijdt, voel je je net een trein. Alleen het kedeng, kedeng ontbreekt, want op het spoorbed ligt nu een mengeling van asfalt en gravel. Het loopt op zich wel lekker, maar we zijn blij met de brede banden van onze Santos Travelmasters. Minder blij zijn we met de verlichting. De fancy koplampen, gekoppeld aan een naafdynamo, weigeren al na twee keer dienst. Op beide fietsen. En dat is best lastig, als de ene na de andere stikdonkere spoortunnel opdoemt. Gelukkig schiet in de meeste een soort noodverlichting aan, als de bewegingsmelder het doet. Maar soms ook niet en dan rijd ik op het achterlicht – dat wel werkt, op batterijen – van mijn rentenierende vriend. We pikken de Via Verde op bij Teruel, waar het traject eerst nog zeker twintig kilometer omhoog loopt, tot 1250 meter. Dat gaat niet steil, de oude locomotieven konden een helling van 2 of 3 procent net aan. Maar daardoor voelt het wel alsof je voortdurend vals plat rijdt. Een gevoel van medelijden bekruipt ons met de enkele fietser die van de andere kant, van Valencia, komt. Die krijgt meer dan honderd kilometer van dit oplopende parcours voor de kiezen. Bij ons is het na het hoogste punt, Puerto de Escandón, vrij gemakkelijk. Hele stukken met 2 tot 3 procent omlaag, van 1250 meter tot uiteindelijk zeeniveau, morgenmiddag in Valencia. Hier en daar nog een bultje of een stukje vlak, maar dat mag geen naam hebben. Dalen met 2 procent vinden wij het fijnst, op dit traject. Net hard genoeg op een fiets met bepakking om nergens in de remmen te hoeven knijpen en toch met gemak meer dan 30 kilometer in het uur te halen. Urenlang rijden we zo omlaag, totdat we in Segorbe na 120 kilometer in de remmen knijpen. Een hotel, een eindje van het spoor. Want als we ergens geen behoefte aan hebben, is dat vannacht het ritme doorgaat. Kedeng, kedeng!

 

Advertenties

10 comments

  1. Een mooie tocht door een mooi landschap . Fijn hoor om ook eens langdurig te dalen. Nog een dag of drie ?
    Morgen ook een fijne dag. Het is dan hier Hemelvaartdag bij jullie ook ?
    Dikke kus.

  2. Julie worden goed gevolgd hier in Spanje, ik was gisteren bij baronat in gata en die vertelde aan een andere klant dat ¨Edwien “inTeruel was, en later was ik bij de kapper in jalon en de jarige Hermie volgde je ook op facebook. Nog ongeveer 100 km zeker?

    1. Vanaf valencia is het toch nog zo’n 130 kilometer en vandaag gaan we van Segorbe naar Valencia via Sagunto, dus we zijn er nog niet. Leuk dat zoveel mensen ons volgen!

  3. Hay Edwin,

    Ben je veel van “het pad” afgegaan of vrijwel de geplande route gereden? Valencia??? Morgen thuis????
    Jammer dat ik er niet ben. Had anders de rode loper uitgelegd. Groetjes en nog veel plezier

  4. En al die mensen gaan jullie prachtige verhalen en schitterende foto’s heel erg missen,
    wanneer jullie ” straks” de missie hebben volbracht.
    Het leest als een spannend jongensboek.
    Grote groet ,
    Rijk en Ria van Eck.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s