P1050111-001

Laatste loodjes

Zaterdag 31 mei 2014

Er waren wel zwaardere loodjes, dan deze laatste. Als ik ’s nachts het moede hoofd nedervlij maar de slaap nog niet wil komen, draai ik de film nog wel eens in omgekeerde richting af. Namen van steden en hotels schieten me dan niet zo gauw te binnen, na vier weken uit plastic tassen te hebben geleefd. Maar herinneringen aan gruwelijke hellingen, bittere weersomstandigheden en vele tientallen uren op een hard zadel laten zich niet zo gemakkelijk uitwissen. Deze laatste morgen werden we in het Bayren Hotel in Gandia wakker met zicht op wuivende palmen en de Middellandse Zee. Het ontbijtbuffet was bijna obsceen uitgebreid te noemen. En zelfs onze fietsen lieten zich maar moeilijk losrukken uit hun luxe onderkomen in de parkeerkelder van dit welnessresort. De dagelijkse routine van het inpakken en wegwezen werd er enigszins door vertraagd. En eenmaal op pad, zat er ook niet meteen echt gang in. Na de boulevard van deze kustplaats volgde nog de haven, altijd onweerstaanbaar voor deze Kattukker en zijn reisgenoot. Daarna maakte het windje in de rug het ritje naar Denia – ook voor mij met vijftien jaar Costa Blanca-fietservaring bekend terrein – tot een ‘walk in the park’. Koffie drinken, weer een beetje rondzwalken tussen vissersvolk, uitgebreid lunchen, het leek wel of er geen memorabel eind aan onze reis mocht komen. Op het laatste stukje van Denia naar Xaló begon het warempel een beetje te spetteren, maar met zo weinig overtuiging dat we alleen voor de vorm even onze regenjacks aantrokken. Dit sloeg helemaal nergens op, vergeleken bij wat ons eerder op deze tocht allemaal was overkomen. We lachten om het laatste bergje op de weg van Gata de Gorgos naar Lliber, zoals zo vaak voor ons de afsluiting van tochten op de racefiets naar het binnenland. Het ‘thuiskomen’ in de vallei van Xaló deed bijna routineus aan. En ik moest nog behoorlijk hard bellen om de vriendin van mijn rentenierende vriend uit de nieuwe loungeset op hun overdekte terras omhoog te krijgen. Zo, zijn jullie daar eindelijk? Nee, dat zei ze niet. De ontvangst was allerhartelijkst, er was taart met een glorieus opschrift, door vrienden bezorgde Cava en het allerbeste bier uit België van fietsmaat Marc. Maar na 2500 kilometer op de fiets werden de laatste loodjes er niet bepaald zwaarder door.

 

Advertenties

10 comments

  1. Geweldig! Bedankt voor enkele goede route-suggesties voor onze reis naar Spanje binnenkort. Waarschijnlijk moeten jullie even voorzichtig zijn met de zon aan het randje van het zwembad op de rest van het lijf met die bouwvakkersbenen en -armen 😉

  2. Heb genoten van jullie trip in het bijzonder de belevenissen onderweg en de mooie foto’s. Vraag is waarom ga je niet per fiets terug, is goed voor het MILIEU!!
    Bedankt voor amusante wijze van beschrijvingen.

  3. Heel veel respect voor beiden! Trots op mijn broer na onze Cardiff ervaring! En omdat je er zo van houdt: een dikke knuffel 🙂

  4. Door iets minder WiFi verbinding nu pas onze felicitaties! Mooie tocht hoor! Erg leuk geschreven en mooie foto’s (fotograferen tijdens fietsen toch altijd lastig). Ook de Tweets van Dick gevolgd, leuk.

  5. Ik heb genoten van het mooie en met enige zelfspot doorspekte verslag elke dag. Petje af voor deze prestatie. Groet van een trouwe lezeres van jouw column in het LD.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s